The Langrug Children

The Langrug Childhood Development Trust

De verhalen en ervaringen van:

EVELINE SPRUYT

Mijn man, onze dochter van 2 en ik zijn vorig jaar verhuisd vanuit Amsterdam naar Zuid-Afrika om een nieuw avontuur aan te gaan en in Franschhoek leerde ik Caroline kennen en zij vertelde mij over de creche in Langrug en haar betrokkenheid daarbij, ik was direct geïnteresseerd en ben een paar keer met haar meegegaan. We zijn hier tenslotte niet alleen om een bedrijfje op te starten maar ook omdat we iets goeds willen doen voor de lokale community. Naast veel lokale mensen die we betrekken bij de realisatie van ons project (een boutique hotel to be) wilde ik ook graag buiten het bouwproject iets doen op vrijwillige basis. Vanaf het eerste bezoek aan het Inam Educare Centre was ik gelijk diep onder de indruk en vanaf april bezoek ik de creche nu op regelmatige basis. 

In het begin voelde ik me een beetje een indringer, omdat je elkaars taal niet spreekt is het lastig om al snel een band op te bouwen, dus ging mijn eigen gang en focuste me er voornamelijk op de kinderen, de dames zien me nu regelmatig en de band wordt stapje bij stapje steeds beter. Van te voren laat ik weten wanneer ik kom en wat ik meebreng, en dat werkt goed. Ik neem variërend dingen mee als fruit, een gezonde snack, speelgoed zoals bijv. belleblaasjes, soep, knutselmaterialen, zeep, tissues etc. 

Samen met de leidsters spelen we, lezen we voor, doen lichamelijke oefeningen, en simpele Engelse taaloefeningen. Daarnaast proberen we op het gebied van hygiëne wat bij te brengen, zoals handjes wassen voor het eten en na toiletbezoek. 

De taal maakt het wel lastig, de kindjes spreken allemaal Xhosa, Zuid-Afrikaanse clan taal, waardoor ik vooral met handen en voeten met ze communiceer en dat is niet altijd even gemakkelijk, vooral niet om de orde te bewaken:-) Als ik voorlees doe ik dit in het Engels, soms vertaald een creche leidster het in Xhosa voor de kinderen, maar vaak ook niet en ik probeer dan zoveel mogelijk uit te beelden en de kinderen vinden het wel interessant en leren zo spelenderwijs ook wat meer Engelse woordjes. Soms proberen we een donatie op te zetten, zoals bijv. bij de play school van mijn dochter, daar heb ik 2 volle boxen met kinderkleding op kunnen halen en kunnen doneren aan de creche. En zo ben ik bezig met nog wat initiatieven links en rechts. 

De creche leidster, Cynthia, volgt een cursus op het gebied van onderwijs en je ziet dat er steeds meer orde en regelmaat komt. Er is nu een dagprogramma, waardoor de kindjes niet snel verveeld raken en er wordt per week een ander thema behandeld. 

Het blijft bijzonder om te zien hoe vrolijk de kinderen zijn terwijl ze toch echt onder lastige omstandigheden moeten overleven. Een van de ouders werkt hopelijk, maar verdient niet veel. De andere ouder is helaas of aan de alcohol of merkwaardige drugs. In het slechtste geval zijn ze beiden werkloos en de halve dag dronken of stoned. Schrijnend om te zien. Ik vind het supergoed dat de vele kindjes in ieder geval een kans wordt geboden op onderwijs dat is ontzettend belangrijk en je ziet dat ze zich ook echt verder ontwikkelen en zelfs hun ouders wat kunnen bijbrengen, dat is toch mooi om te zien. Het is ook echt van belang dat de ouders zelf inzien dat educatie een must is voor hun kind/kinderen, en de creche is een mooie opstap om daarna verder te gaan met vervolg onderwijs. 

De ongelijkheid in onze wereld is iets waar je hier dagelijks mee geconfronteerd wordt en je je erg bewust van wordt. Na een bezoek aan de creche moet ik vaak toch even bijkomen. Het geeft me soms een machteloos gevoel, want je kunt eigenlijk nooit genoeg doen. Maar iedere lach en ieder klein verschil geeft wel dat stukje waarom het toch fijn en mooi is om te doen.